"Wiszącymi pionkami" nazywamy izolowane pionki na półotwartych liniach d i c (w przypadku białych c4/d4 i w przypadku czarnych c5/d5). Takie struktury spotyka się często w praktyce turniejowej, gdyż powstają w tak ważnych otwarciach, jak obrona Nimzowitscha, gambit hetmański, czy obrona hetmańsko-indyjska.
    "Wiszące pionki" mogą być silne albo słabe. To zależy od powstałej pozycji i możliwości taktycznych obu stron.
     Strona mająca takie pionki powinna unikać uproszczeń i starać się wykorzystać ich siłę, np. organizując atak na króla.
     Natomiast strona przeciwna dąży do uproszczeń, gdyż wtedy szanse ataku partnera zmniejszają się i "wiszące pionki" w końcówce mogą stać się łatwym łupem.

1. Partia angielska - Keres - Tajmanow - Moskwa 1951