Andrzeja Sobolewskiego znam od 1963 roku. Przez kilka lat konkurowaliśmy ze sobą w kategorii juniorów. W tym czasie Andrzej był w ścisłej czołówce Pomorza w tej klasie wiekowej. Potem nasze drogi się rozeszły. On wrócił do swego rodzinnego Strzelina, ja natomiast wyjechałem do Krakowa. Po wielu latach zobaczyliśmy się dopiero w 1991 roku na turnieju w Polanicy Zdroju. Kolejna przerwa w naszych kontaktach trwała około 15 lat. W tym roku Andrzej odnalazł mnie dzięki mojej stronie. Wymieniamy od czasu do czasu listy drogą elektroniczną.

Andrzej Sobolewski o sobie.

Urodziłem się 1 listopada 1947 r. w Głogówku. Dzieciństwo spędziłem w Ziębicach na Dolnym Śląsku. Szkołę średnią - Technikum Przemysłu Cukrowniczego w Toruniu ukończyłem w 1966 roku. Tamże nauczyłem się grać w szachy, chociaż mój Ojciec, wcześniej próbował rozpoczynać tę naukę w domu rodzinnym. W 1980 roku ukończyłem Akademię Ekonomiczną we Wrocławiu. Jestem żonaty od 1974 roku.
Pierwsze kroki szachowe wykonałem w internacie technikum i tam właśnie nie poszedłem do teatru na "śluby Panieńskie", a kolega namówił mnie na naukę gry w szachy. Zapłaciłem za tą naukę słono. Ponieważ byłem pupilem polonistki, zwykle wywoływała mnie do "pomocy", gdy jakiś uczeń nie znał dobrej odpowiedzi. I wpadłem!! Omawianie "ślubów Panieńskich" było dla mnie klęską w jej oczach i całej klasy. Jakże to ty Andrzej nie czytałeś lektury i nie byłeś w teatrze?! Zostałem spłukany nie tylko własnymi (słonymi) łzami wobec całej klasy. Długo musiałem pracować, aby na powrót odzyskać pozycję u polonistki. Od tej pory byłem szachowym samoukiem i w zasadzie pozostałem nim do dzisiaj.
Internat za chwilę okazał się miejscem, gdzie grali starsi uczniowie a wśród nich Michał Fabianowski (przyszły wicemistrz Polski juniorów) i Ryszard Wolny. Odbywały się tam mecze szachowe z drużynami ze Szkoły Oficerskiej. W 1963 roku zostałem przyjęty do GKO Grunwald Toruń i posadzony na I szachownicę w drużynie "B" klasy. Tam poznałem i wzorowałem się na szachistach takich jak Zb. Skiendzielewski, J. Jabłoński, W. Strzemkowski, Karczewski czy Sobieski. Niezapomniane pozostaną wszystkie podróże drużyny "ryjowatym" autobusem po miejscowościach "szachowych": Tuchola, Brodnica, Żnin czy świecie, szczególnie zimowa porą. Od tej pory życie szachowe potoczyło się wartko: treningi, mecze, turnieje, z których nierzadko wracałem w porach, gdy drzwi internatu były już zamknięte. Cóż pozostawało - wejście przez okno!!
Mistrzostwa Pomorza Juniorów w kolejnych latach 1963-65 to kolejny etap zdobywania szachowych ostróg - czyli kategorii szachowych. II kategoria to mój wynik, który do dzisiaj nie został poprawiony. Tam spotkałem Jerzego Konikowskiego i Jerzego Lewiego, którzy już wówczas toczyli zacięte boje o prymat na Pomorzu. Ja plasowałem się w nich na V i VI miejscu. Po ukończeniu szkoły powróciłem na Dolny śląsk i podjąłem pracę w cukrowni "Strzelin".
W 1966 roku ponownie znalazłem się w towarzystwie dwóch Jurków, ale jako kibic, pomocnik mojego Ojca, który był opiekunem juniorów na odbywających się w Polanicy Zdrój - Mistrzostwach Polski Juniorów. Byłem demonstratorem partii rozgrywanego równolegle Memoriału im. A. Rubinsteina. Podziwiałem grę W. Smysłowa i innych sław szachowych także z Polski. Nie wiedziałem wówczas, że kiedyś powrócę do Polanicy w innej roli.
W maju 1967 roku ojciec zorganizował spotkanie - mecz z szachistami z NRD. Przy okazji odbywających się uroczystości związanych z 750 rocznicą Ruhland zostaliśmy zaproszeni na mecz szachowy, który był jedną z wielu odbywających się z tej okazji imprez sportowych. Drużyna z Ziębic była w zasadzie zorganizowaną ad hoc i składała się w większości ze słabych amatorów. Mimo tego nie przegraliśmy wysoko tych spotkań.
Nazwiska Ziębiczan odczytacie ze zdjęć: Jan Kolak, Migdał, Michał Wojciechowski, Wanda Chuderska, Kukolus Janusz. Życie szachowe w Strzelinie rozpoczęło się w miejscowym domu kultury. Później w zasadzie bardziej byłem działaczem niż szachistą. Ciągłe bieganie za ulokowaniem gdzieś drużyny nie było proste. Zorganizowaliśmy drużynę, najpierw w Borku Strzelińskim, potem w Klubie Cukrownika. Tu również dołączył do nas mój ojciec. Jego wszelkie talenty, a szczególnie ten szaradziarski, wniosły do drużyny wiele nowych wartości. W składzie drużyny występowali m.in. Franciszek Kanarek, Wioletta i Małgorzata Kanarek, Jan i Teresa Gryżenia, Barbara Szeszko, Jan Mach, Ryszard i Janusz Majchrzak, Stanisław Markiewicz, Józef Zagórski, Czesław Szmigielski, Wojtek Szmigielski, Ania Szmigielska (Łukasiewicz), Włodzimierz Przybyła, Bogdan Żminda, Stanisław Sobolewski i niżej podpisany.
Graliśmy w rozgrywkach drużyn B i A klasowych. W latach 70 tych trzykrotnie graliśmy w Finale Centralnym Złotej Wieży - Żagań, Kętrzyn i Cieszyn. Najwyższe trofeum to Brązowe Wieże zdobyte w Żaganiu, Kętrzynie i Cieszynie.
Organizowaliśmy w Strzelinie również imprezy rangi wojewódzkiej: mistrzostwa Dolnego śląska w grze błyskawicznej. W 1980 roku otrzymałem Złotą Honorową Odznakę PZSZach.
W latach 90 dzięki koledze z klubu a także sędziemu szachowemu FIDE Czesławowi Szmigielskiemu i poznanemu wtedy dr Andrzejowi Filipowiczowi, brałem udział w organizowaniu memoriałów im. A. Rubinsteina w Polanicy Zdrój. Poznałem wówczas bliżej wielu szachistów zarówno polskich, jak i zagranicznych. Uczestnicy turnieju głównego arcymistrzowie, z których każdy to niezmiernie ciekawa postać, byli dla mnie wzorami godnymi podziwu. Nie tylko ze względu na swoje umiejętności szachowe. W trakcie tych festiwali szachowych poznałem także bliżej wielu działaczy i miłośników szachów. W miarę możliwości uczestniczyłem także w imprezach festiwalu i w 1994 roku wygrałem turniej Grand Prix w grze błyskawicznej. Później startowałem też w szachach aktywnych, ale lokata "12 do kwadratu" (na 253 uczestników) mówi sama za siebie.
Aktualnie w Strzelinie nie ma już drużyny, młodzież odchodzi do wrocławskich szkół, a stara kadra się wykruszyła. Uczestniczymy jednak w różnego rodzaju rozgrywkach amatorskich. Na tym polu moje ostatnie osiągnięcia to I miejsce - Puchar 750 - lecia Ziębic - 2003 r., Puchar Solidarności - Strzelin 2005 r., Puchar Burmistrza Ziębic - 2007 r.